Jaką rolę do wypełnienia ma Twoja dusza?

Z poprzednich wpisów mogłeś dowiedzieć się jaki wiek ma Twoja dusza oraz na którym etapie się znajduje. W tym poście zapoznasz się z głównymi rolami, które dusza może mieć do wypełnienia podczas tej inkarnacji. Określając rolę dostajemy możliwość życia zgodnego ze swoim powołaniem. Wiedza ta przynosi także akceptacji samego siebie, co wypływa na komfort życia.

Jak za chwile się przekonasz Michael wyróżnia siedem ról, z czego trzy z nich tworzą pary:

  • Rzemieślnik i Mędrzec to role ekspresyjne, ludzie są bardziej komunikatywni w ideach i uczuciach,
  • Służący i Kapłan to role działania, charakteryzujące się inspiracją dawcy i współczującego,
  • Wojownik i Król to role aktywne cechujące się mocnym staniem na ziemi, fizycznością i produktywnością.
  • Erudyta jest rolą neutralną i przyswajającą, która ma tendencję nadmiernego zbierania i pochłaniania informacji.

 

role - Jaką rolę do wypełnienia ma Twoja dusza?

Każda rola znajduje oddźwięk w swojej parze, często dość łatwo, ciesząc się ze swej siostrzanej więzi i wielu wspólnych cech, które je łączą. Wszystkie nazwy ról odnoszą się do sposobu odbierania świata, o czym będziemy mówić w dalszej części, a nie do określania zawodu. Rzemieślnik, Służący i Wojownik to role zwykłe, pary z nimi tworzą Mędrzec, Kapłan i Król – role wzniesione, Erudyta ma łatwość porozumiewania się z każdą rolą.

Rzemieślnik

Spróbujmy zacząć od roli, której celem jest zrealizowanie pracy związanej z różnymi zmianami na planecie. Jeżeli nie maskują się, Rzemieślnicy są światłem, które rozpraszają wokół siebie tak, aby można było zdać sobie sprawę z tego, że nie są mocno przywiązani do swoich ciał, że brak im ciężkości przyciągania tj. nie stąpają mocno po ziemi.

Rzemieślnicy są tak ogromnie twórczy, że w konsekwencji bardzo pociągający; często robią wrażenie roztargnionych lub dziwaków o wiele większych od innych (Einstein był tego doskonałym przykładem) – ale posiadają również bardzo solidną podstawę osobowości. Myśleć o nich jak o „pomyleńcach” byłoby wielkim błędem. Spontaniczni i z wyobraźnią. Ich twórczość nie jest jedynie materialna lecz filozoficzna pełna specyficznego klimatu. Cała ich egzystencja jest innowacją, od największych wynalazków i odkryć, do stwarzania w towarzystwie lub pokoju przyjemnej bądź przytłaczającej atmosfery. Rzemieślników możemy znaleźć wszędzie (30 procent w USA, a 20 procent w świecie) i zobaczyć jak tworzą rzeczy interesujące; często można ich spotkać jako twórców mody.

Rzemieślnicy są elastyczni i mają podzielną uwagę, tak więc mogą się skoncentrować na pięciu różnych rzeczach w tym samym czasie. Bardzo często mają wiele projektów tak w rzeczywistości, jak i w myślach, a także dużo niedokończonych prac pod nogami, na kupce, w szafach i garażu.

Oprócz tego są to ludzie wrażliwi, którzy wolą unikać tłoku, potrzebują czasu dla samych siebie, szczególnie wtedy, gdy przychodzi okres twórczy. Rzemieślnicy wymagają przestrzeni, muszą mieć wyłącznie dla siebie przynajmniej jeden pokój w którym nikt niczego nie będzie dotykał lub im przeszkadzał. Chwilami mogą zapomnieć o tym, że mają rodzinę i przyjaciół, ale nie należy mylić tego z odsuwaniem się od nich. Po prostu są chwilami „nieobecni”, a świat materialny przestaje dla nich istnieć.

Mówiąc o Rzemieślnikach niekoniecznie chodzi nam o artystów, filmowców, dekoratorów, badaczy naukowych, wynalazców, inżynierów czy matematyków. Myślimy o tych, którzy potrafią naprawić cokolwiek tj. mechanikach samochodowych, rzemieślnikach każdego typu robiących trykotaże, dywany; krawcach, piekarzach, kucharzach, kobietach rządzących niepodzielnie w swej kuchni, o sąsiedzie, który nigdy nie przestaje robić jakichś ulepszeń w swoim ogrodzie czy domu, o osobie, która wykonała coś ręcznie i podarowała nam to na Gwiazdkę.

Twórczość dla Rzemieślników jest podniecająca, nigdy się nie kończy, nawet po zakończeniu pracy i jej pełnej realizacji. Osobnik wiedzący, że istnieje jeszcze pięćdziesiąt sposobów usprawnienia jego sztuki teatralnej, którą wystawił, lub drapacza chmur, który zaprojektował, może czuć się teraz zakłopotany. Rzemieślnicy wymyślają różne nowości od modnych w danym roku materiałów dekoracyjnych wyścielających meble, duńskiego rozpylacza do ust o smaku jeżyn dla ludzi wygłodzonych dietą po auta, które delikatnie do nas przemawiają. W domu Rzemieślnika nic nie stoi dłużej na tym samym miejscu. Dyktują oni reguły jakie i gdzie mają być przedmioty po czym natychmiast wymyślają wszelkie powody, aby tych reguł więcej nie stosować.

Rzemieślnicy to ludzie bardzo sprytni, a ponieważ są tak szybcy, nieprzerwanie twórczy, czasami tworzący chaos, bywają często źle zrozumiani przez inne role. Podobnie do Dusz Dojrzałych lubią tworzyć ugrupowania, które wzajemnie się wspierają. Ugrupowania homoseksualistów są często pełne Rzemieślników np. „Jedwabna Dolina” w Kalifornii, gdzie tysiące z nich pracuje jako komputerowi kreślarze i programatorzy. Hollywood jest wielkim rajem dla Rzemieślników, tam najczęściej działają jako aktorzy, nauczyciele, kreślarze, kamerzyści, pisarze, operatorzy dźwięku, fachowcy od specjalnych efektów, projektanci kostiumów, charakteryzatorzy itp.

Każda z ról posiada biegun pozytywny i negatywny. Dla Rzemieślników biegunem pozytywnym jest twórczość, a negatywnym sztuczność lub rozczarowanie. Ze względu na to, że Rzemieślnicy nieustannie tworzą i odtwarzają rzeczywistość w swoich umysłach, ich punkt widzenia czasami nie jest brany pod uwagę i kończą w świecie fantazji „bujając w obłokach”. Rozczarowanie i samooszukiwanie jest tym co mają przerobić, czym mają zakończyć swą nieodłączną autokarmę. • Istnieje obecnie wielu, wielu mężczyzn z rolą Rzemieślnika w USA, a ponieważ występują w tak wielkich ilościach spowodowali, że wartości twórcze mężczyzn są już akceptowane. Dzisiaj łatwiej jest być mężczyzną – Rzemieślnikiem takim jak na przykład Paul McCartney, Brian Boitano, Stephen Spielberg lub być może nawet Boy George – niż w ubiegłych dziesięcioleciach czy latach siedemdziesiątych, kiedy nie chciano aby syn był baletmistrzem lub poetą, kwiaciarzem albo dekoratorem, rysownikiem bądź artystą itd. Trzy czwarte Rzemieślników, którzy teraz rodzą się w Stanach Zjednoczonych to chłopcy; ich męska wrażliwość twórcza dochodzi do głosu na dłuższy czas.

Ci Rzemieślnicy, którzy przebywają teraz w męskich ciałach, są potrzebni po to, by twórczo wykazać jak powinno się być mężczyzną. Armia, która tradycyjnie była terenem ćwiczeń dla „prawdziwych mężczyzn”, jest zgrupowaniem całkowicie męskich Rzemieślników wspomagających ten cel szkolenia. Większość homoseksualistów, najczęściej nieokrzesanych i grubiańskich, to Rzemieślnicy, którzy starają się jak mogą sprawiać wrażenie bardzo męskich. Możemy też do nich zaliczyć tak zwanych „Aniołów Piekła” czyli członków klubu motocyklistów. Dan Millman, który napisał popularną książkę pod tytułem: „Droga Wojownika Pokoju”, jest Rzemieślnikiem studiującym wojowniczość.

Rzemieślnik Dr Christian Barnard, chirurg przeprowadzający operacje na otwartym sercu i dokonujący przeszczepów, tworzy w tej chwili produkty przeciwzmarszczkowe jako wykonawca w przemyśle kosmetycznym. Tammy Bakker, który wymyślił nowe genialne sposoby makijażu i kreślarz Laurel Burch, który zaproponował prymitywno-kapryśną linię biżuterii i stale ją zmienia – obaj wzrastają dzięki nieustającej inwencji. Paul Gauguin, Vincent Van Gogh, Edgar Degas, Claude Monet, August Renoir, Maxfield Parrish, Henry Moore, Roy Lichtenstein, Andy Warhol i William Blake to wspaniali artyści inspirujący oryginalne nowości, które ukazali światu.

Większość ulubionych artystek takich jak: Julie Christie, Julia Roberts, Meryl Steep, Susan Sarandon, Elizabeth Taylor, Shirley MacLaine, Candice Bergen, Goldie Hawn, Salły Field i Molly Ringwald to kobiety Rzemieślnicy. Większość sławnych aktorów to Mędrcy, ale wśród nich są również Rzemieślnicy. Należą do nich: Dustin Hoffman, River Phoenix, Judge Reinhold i Richard Gere.

David Bowie, Elvis Presley, John Lennon i Bob Marley to wspaniali i zdolni muzycy – Rzemieślnicy. Rzemieślnikami o stylu lekkim, płynnym i pełnym wyobraźni są: Liberace, Michael Jackson, Mariah Carey i Mozart.

„Przewodnik autostopowicza po Galaktykach”, nowa seria książek i programów telewizyjnych, została przekazana nam przez ich wartościowego twórcę, pełnego talentu Douglasa Adamsa. Twórca „Odległej Strony” – kreskówkarz Gary Larson i niezmiernie twórczy Walt Disney, Stephen Spielberg, Woody Allen i George Lucas, wszyscy znajdują się na piedestale artystycznej twórczości tworzonej w sposób unikatowy. Tak samo Divine, która też jest oryginalna w swojej twórczości, a także humorysta Dave Barry.

Dr Edward Bach, który leczył środkami kwiatowymi, autor Fritjof Carpa oraz Nikola Tesla i Albert Einstein byli Rzemieślnikami, którzy wznieśli się na wyżyny inspiracji jako naukowcy, wizjonerzy naszego stulecia.

Mędrzec

Mędrcy lubią gromadzić informacje i udostępniać innym swą wiedzę i mądrość. Największym ich pragnieniem jest osiągnięcie tego, aby informacja przekazana była jasno i rozproszona wszędzie, na wszystkie populacje, w to właśnie wkładają najwięcej serca i pasji, nie przywiązują wagi do korzyści osiąganych przez innych, raczej cieszą się tym, że mają tyle do powiedzenia. Dla nich najważniejsze jest uczenie, wykładanie w sposób najbardziej zrozumiały dla odbiorców.

Martwią się natomiast i zabiegają o to, by przekazywana przez nich wiedza nie była źle zrozumiana.

Mędrcy lubią mówić, pisać, są dowcipni, używają słów w twórczy, nietypowy sposób. Ci, którzy są spostrzegawczy, sprawdzają czy pozostałe role wiedzą o tym co inni myślą i czego doświadczają. Pracują bardziej odczuciem, intuicją, zmysłem postrzegania i emocji niż intelektualnie.

Przyjacielscy, ciepli, pełni barw – Mędrcy lubią być w centrum zainteresowania, bo to sprawia im zadowolenie. Można zauważyć ich jak zabiegają o zwrócenie na siebie uwagi, a ponieważ występują tylko w ośmiu procentach populacji, pozostawiają jeszcze sporo miejsca dla innych ról. Najwięcej jest ich w Los Angeles, Hollywood, w Zatoce San Francisco i w Nowym Yorku, co sprawia, że w tych miejscach obecność ich wzrosła do około 15 procent.

Skłonni do dobrego życia, są często najpowolniejszymi w okresie dojrzewania Duszy w każdej inkarnacji. Optymistyczni i otwarci, lekko uczuciowi, próbują na przykład wykazać, że można pogodzić rozrywkę z równoczesnym kierowaniem własnym życiem. Gdziekolwiek się znajdą dodają życiu smaku i pikanterii. Są wspaniali w podnoszeniu innych na duchu w sytuacjach stresowych. Cecha taka może być dobrym przykładem dla innych. Życie ani duchowność nie są dla nich chmurne i wyczuwają to intuicyjnie.

Pozytywny biegun Mędrca to ekspresja zaś negatywny – gadulstwo. Gadają dla samego paplania, nieważne czy temat jest klarowny lub interesujący. Rola ta to „zmotoryzowana gęba”, której ludzie unikają. Mędrcy mogą ująć w całość inne role, pomóc im omawiając ich problemy, ukazując jasno sens tego, co w danej chwili jest potrzebne. Ponieważ Mędrcy używają zbyt wielu słów, posiadają potencjał ułatwiający im przechylanie prawa na swoją korzyść, nie poddają się, jak to bywa u innych ról. Bardzo ważne dla nich jest poznanie prawdy tylko po to, by ją następnie przesadnie przekazywać. Z przyjemnością dobierają słowa, mówią z emfazą, intensyfikują temat, aby w końcu jeszcze bardziej udramatyzować lub z humorem ubarwić wartość tego co przekazują.

Kontaktując się z Ludźmi, Mędrcy wchodzą w nich dzięki potężnemu centrum emocjonalnemu – nie każdy może wygrać z Mędrcem w tej charyzmatycznej grze. Często spotykamy bardzo atrakcyjnych sprzedawców starych samochodów o różnej kulturze i poziomie Duszy. Czasem szybkich, błyskotliwych, w kraciastych ubraniach, zabawnych głupków reporterów, plotkarzy, aktorów, kaznodziejów, nauczycieli, komediantów, liderów politycznych, mówców, ekspertów zbierających opinie publiczne i tych co je kreują. Są wśród nich niewybredni żartownisiowie, klauni, zakały klasy, tak jak i najsławniejsze gwiazdy muzyki rockowej.

Ogólnie ujmując, Mędrców jest na świecie sporo. Ci, którzy wpadli w oko publiczności dzięki polityce, to: Gary Hart, Dan Quayle, Ronald Reagan, Michaił Gorbaczow, Anwar Sadat, Corazon Aquino, Robert Kennedy i Harry Truman. Joseph Biden, być może najbardziej telegeniczny (porównaj fotogeniczny) z kandydatów z wczesnej kampanii 1988 roku, został przyłapany na czymś niesłychanym dla Mędrców – na plagiacie. Mędrzec czuje, że skoro słowa są dobre, można ich używać, a to jest już sporą wiedzą.

Wielu telewizyjnych znanych dziennikarzy i ci, którzy przeprowadzają wywiady, jak: Jim Lehrer, Dan Rather, Tom Brokaw, Peter Jennings, Bryant Gumbel, Barbara Walters, Oprah Winfrey, Geraldo Rivera, Jessica Savitch i Mike Wallace to Mędrcy wykonujący to, co niesie im ich rok czyli upowszechnianie informacji. Sportowi sprawozdawcy typu „mila w minutę”, którzy łatwo się wysławiają w każdej niespodziewanej sytuacji, zazwyczaj też są Mędrcami.

Do tego typu Mędrców możemy dodać jeszcze autorów: Stephen King, Norman Mailer, James Michener, Isabel Allende, Rita Mae Brown, Louis L’Amour, Studs Terkel, Truman Capote, Ken Kesey, Lee laccoca, Ferley Mowat, Alice Walker, Ruth Westheimer – i Shakespeare.

Dodajmy również osiemdziesięcioletniego niezależnego demaskatora skandali I.F. Stone. Plotki to jedna z form jaką posługują się Mędrcy w poszukiwaniu prawdy. I.F. Stone uchwycił ten temat i stąd jego książki – biografie sławnych ludzi są tak wnikliwe.

Do sławnych aktorów należą: Richard Burton, Michael J. Fox, Tom Cruise, Matt Dillon, Michael Douglas, Don Johnson, William Hurt, William Shatner, Donald Sutherland, Richard Chamberlain i Harrison Ford. Mędrcy tacy jak Kathleen Turner, Cher czy Mario Thomas nagle wypływający na powierzchnię, zdobywają sympatię publiczności, jednakże nasza kultura wydaje się bardziej lubić inspiracyjne wartości Kapłana lub miękkość Rzemieślnika (kobiety) od surowej i dumnej ziemskości Mędrca. Publiczność nie darzy sentymentem Mędrca, gdy czasem pozostaje on bezczelnie sobą.

A oto krótka lista ludzi wesołych, którym właśnie „zdarzyło się” być Mędrcem: Sammy Davis, Jr., Johnny Carson, Richard Pryor, Billy Crystal, Gary Shandling, Chevy Chase, Danny DeVito, Eddie Murphy, Lennie Bruce, Milton Berle, George Burns, Bette Midler, Bob Goldthwait, Whoopi Goldberg, Roseanne Barr i Jane Dornacker. Szukajcie w programach telewizyjnych, a znajdziecie ich o wiele więcej.

Luciano Pavarotti, Frank Sinatra, Buddy Holly, Mick Jagger i Sting są to śpiewacy dostarczający rozrywki – Mędrcy i twórcy spektakli (show-meni).

Timothy Leary, pracujący nad grami komputerowymi ułatwiającymi autokomunikację, wydaje się być typowym Mędrcem. Carmen Miranda była dziko-ekspresyjną Duszą w roli Mędrca propagującą wpływ twórczości Rzemieślnika. Czy uchwyciliście sens roli Mędrca, jak ona służy innym rolom? Czy nie bawi to was?

Werner Erhard, Rajneesh, Swami Satchidananda i Muktananda – wszyscy oni to duchowi nauczyciele o szczególnym cieple i zabarwieniu Mędrca. Wreszcie Norman Cousins, który jest też dobrym typem Mędrca, propagującym intensywne leczenie śmiechem.

Służący

Służący to ludzie inspirujący poetów do pisania wierszy miłosnych. Gdy jest się w ich towarzystwie są tak mili, że aż wstyd, że nie ma ich więcej w USA – na obu wybrzeżach poniżej 10 procent. Ponieważ są ludźmi stawiającymi potrzeby innych ponad swoje, ich brak sprawia, że stosunki międzyludzkie stają się mniej sąsiedzkie, bardziej surowe, a atmosfera bardziej cyniczna. Dobrze, że znów rodzą się w naszej kulturze, przynajmniej w takiej ilości jak to było dawniej, przeważnie w męskich ciałach. I oto macie jeszcze o jeden znak więcej – czasy naprawdę się zmieniają!

Wielu Służących jest obecnie inkarnowanych w Chinach, gdzie rolę tę uwielbiają. Wybrali Chiny aby popchnąć kraj do przodu i pomóc w tworzeniu drogi dla wspólnego dobra. Przeciętna ilość Służących w tej populacji przekracza 50 procent. Przez większość czasu my wszyscy wolimy być w tych miejscach, gdzie nasze role i wybrana płeć są szanowane. (Czasami jednak wybieramy twarde lekcje w celu zrównoważenia naszych przeszłych doświadczeń i aby jasno dostrzec sytuację, która była odwrotną do obecnej i w tej chwili nie jest już dla nas korzystną).

Zachodnia filozofia ostatnich dziesiątków lat w Stanach Zjednoczonych nie gloryfikowała poświęcenia ani zalet małej kobietki ukrytej za plecami wielkiego męża. Mimo tego, dzięki wpływowi Służących, którzy teraz znów zaczęli rodzić się w USA w swoich dawnych ilościach, rodziny mogą mieć nadzieję na pewne zmiany. Procent rozwodów prawdopodobnie zmniejszy się, a społeczeństwo złagodnieje i pojawi się większa szansa dla dzieci – Służących i ich rozkwitu.

Potrzebujemy swych Służących i oni o tym wiedzą, gdyż naprawdę lubią pomagać i robić coś dla kogoś. Każdy z nas miał kiedyś matkę Służącą lub dziadków Służących i wewnętrznie wiemy co utraciliśmy.

Służący dbają o ludzi. Dzięki nim dom i biuro stają się miejscami przyjemnymi, ciepłymi i szczęśliwymi. Ponieważ zawsze są mili, Służący nie muszą być wylewni, przekazują nam swą miłość w tym co dla nas robią, bez konieczności zabarwienia emocjonalnego. Ciepło przejawia się w ich oczach, twarzy, aktywnej wrażliwości i w ich ciałach fizycznych.

Do niedawna role Służących uważano za dobre dla kobiet. To ćwiczenie w dbałości o wygody innych było tak mocne, że teraz starsze kobiety naprawdę wyglądają jak służące – słodkie, ciche, za sceną, ubrane w przyjemne, naturalne kolory. Kobiety te zagubiły część swojej esencji już tak dawno, że wiele z nich nie wie czego im brakuje. Z drugiej strony Służący wzrastają szybciej niż pozostali z nas, toteż wiele z tych kobiet nauczyło się cenić wartość bezinteresownego służenia.

Służący to rola stabilna, inspirująca, która jednak woli stać w cieniu. Służący dają ludziom oparcie i wsparcie aby mogli dokonać tego, do czego dążą. Phil Donahue biegając w koło i mikrofonem, by każdy miał szansę powiedzenia czegoś, jest wspaniałym przykładem mężczyzny, który lubi mieć swój udział w służeniu, lecz skromnie nie eksponuje siebie.

Służący są skromniejsi od innych ról. Nie lubią stać na czele, ponieważ to mogłoby doprowadzić do burzy lub konfrontacji. Tak więc sposób kontaktowania się Służących to rzucanie małej informacji i oczekiwanie jaki wywoła efekt. Ich zachowanie pewne siebie napotyka na opór u innych i tworzy problemy. Ludzie są zakłopotani, próbując zrozumieć co Służący chce od nich i co kryje się za jego słowami. Ze względu na to, że występują w 30 procentach w większości kultur, maskują swą rolę i nie usiłują dominować.

Niektórzy Służący, aby nie przyciągać uwagi w kontaktach międzyludzkich, nie lubią nawet zadawać pytań. Wolą nie konfrontować ludzkich wątpliwości ze swoimi pojęciami, toteż wśród nich nie znajdziemy takich, którzy wyskoczą z jakimś pomysłem.

Służący są najlepsi w troszczeniu się o idee innych, ponieważ stabilność ma dla nich wielką wartość. Rzadko są otwarci na informacje i nowości, które mogłyby zaburzać właśnie tę ich stabilność.

Służący potrafią pleść zawiłe wątki (intrygi na przykład), manipulować skrycie i tworzyć winnych, właśnie dzięki swemu oddaniu w służbie innym. Ludzie czasami stawiają opór temu „służeniu”, ponieważ manipulowanie nimi przebija się przez „tyle dobroci”. Częścią karmy Służącego może być tendencja stawania się niewolnikiem sprawy, żony, męża, lub chorej osoby czy szefa.

Będąc na poziomie Noworodka i Dziecka, Służący tworzą duże, wielodzietne rodziny. Lubią posiadać wielkie farmy i troszczyć się o zwierzęta tak samo, jak iść na wojnę aby w ten sposób pomóc krajowi. Nawet w późniejszych poziomach duszy też wciąż mają skłonności do tworzenia wielkich rodzin. Przyciągani są również przez zawody związane ze służeniem: fryzjer czy kierowca autobusu, nauczyciel lub kelner, akuszerka, uzdrawiacz, lekarz lub dobrowolny naukowiec – humanista.

Służący bardzo lubią czuć się potrzebni. Pracują za sceną i to w taki sposób, aby inni czuli się zadowoleni i szczęśliwi z powodu ich troski. Życie Służących jest błogosławieństwem dla wielkich rodzin i tych, o których się troszczą. Możemy również znaleźć ich w roli wspierających daną sprawę, na której im zależy, by się udała czy doszła do skutku. Służący nie czują się dobrze w roli lidera więc nie znajdziemy wielu, którzy osiągnęliby wysoką pozycję jak inne role. Jeżeli tak się dzieje to tylko dlatego, że przyczyna jest bardzo widoczna. Oni chcą aby błyszczała ich służba, a nie oni sami.

Oscar Arias, prezydent Costa Riki, wziął na siebie zadanie wniesienia pokoju w Ameryce Środkowej. Jego pokojowa Nagroda Nobla wyrzuciła go na pewien okres na powierzchnię i postawiła na międzynarodowym świeczniku. Dian Fossey – inny Służący – przez osiemnaście lat żyła z gorylami, studiując ich zwyczaje i troszcząc się o nie w górach Środkowej Afryki – a w końcu poświeciła siebie chcąc je ratować i chronić miejsce w którym żyją.

Matka Teresa, Dalaj Lama, Martin Luther King-Junior i Biskup Tutu – oto inni Służący łączący swe siły z religią i dotarciem jej do ludzi.

Inni Służący to: Pani See z See Candy, Florence Nightingale, Królowa Elżbieta i Książe Karol, Albert Schweitzer, Ram Dass, Bob Geldof („Pomoc Życiu”), Deng Xiaoping, Królowa Viktoria i Jimmy Carter. Warto zauważyć, że nawet sławni Służący unikają głównej roli w scenariuszu. Oto inklinacja, która spowodowała polityczne problemy prezydenta Cartera.

Ameryka przesycona środkami informacji działa przez stymulowanie dynamizmu, werwę i charyzmę, toteż Służącemu trudno jest pozostać uczciwym w stosunku do swej esencji i równocześnie zachwycać się światłem sceny.

Kapłan

Istnieje wielkie zapotrzebowanie na energicznych i dynamicznych Kapłanów. Są potrzebni jak paliwo dzięki swojemu duchowemu wzrostowi. Im zawdzięczamy utopijne wizje, symbolikę, rytuały, ceremonie i większość medytacji, w których występuje wizualizacja. Kapłani to naturalni liderzy, należą do ludzi odważnych i zdecydowanych, są inspiratorami, pozbawiają nas lęku i wzbudzają optymizm przy dokonywaniu zmian tak w sobie, jak i w świecie.

Rola ta posiada najwyższą intensywność częstotliwości wibracji. Kapłani wzrastają szybciej nawet przy mniejszej ilości inkarnacji, czasem zbyt przeładowanych – niż pozostałe role. Dodatkowe światło i błysk w oczach ułatwiają identyfikację w 4-5 procentach populacji Kapłanów. Współczucie pełne miłości jest inną wskazówką, a zarazem ich biegunem pozytywnym. Jedność całego stworzenia to dla nich życiowy fakt, oni wiedzą, że plan fizyczny jest tylko zwykłą częścią ziemskiego spektaklu.

Ich żarliwość, narzucanie się na siłę, jest negatywnym biegunem. Nie biorą pod uwagę, że mocne popychanie kogoś do przodu (w kierunku osiągnięcia celu) nie jest właściwe bądź będzie przyjęte jako nudne zadanie. Są tak szybcy, że wciąż popędzają nas mówiąc: „Wzrastaj szybciej”, „Obudź się !!!”. Dzięki takiemu nieustannemu waleniu młotkiem w głowę, mogą wywołać uczucia wprost przeciwne, sprawiające, że ludzie będą mieli tego dosyć i unikali ich.

Szybcy w myśleniu, często są impulsywni, mają również poczucie misji do spełnienia, a zadanie to jest traktowane zbyt idealistycznie. Posiadają inklinację do wizjonerstwa, czegoś wręcz niemożliwego do praktycznego wykonania.

Pomyślmy o Mathiasie Rust, który przyleciał wynajętym samolotem z Cessna do Moskwy lądując na Placu Czerwonym w 1987 roku, a który uważał ten czyn za misję pokoju. Jest on Kapłanem, który naprawdę chciał uzdrowić stosunki miedzy Wschodem a Zachodem. Zaślepiony i niedojrzały – zrealizował zamysł, któremu brakowało piątej klepki, a który tylko Kapłan mógł wymyślić i zaryzykować.

Innym działaniem Kapłanów jest rzucanie się w możliwie krótką, być może błyskotliwą inkarnację, która wywrze na ludziach mocne wrażenie emocjonalne. Ich myślą przewodnią jest wywołanie u ludzi zastanowienia nad większymi sprawami niż gromadzenie pieniędzy w banku czy bezmyślne wysłuchiwanie „Porannych Wiadomości” w telewizji.

Oto typowe przykłady takich zachowań. Anna Frank, której duch i pisanie stale jeszcze wzbudza emocje. Słodkie małe dziecko, które stało się gwiazdą programu „Złośliwy Duch” i nagle zmarło. Dziewczyna, która sama zaprosiła się do Moskwy z pokojową misją i wkrótce potem zginęła w wypadku lotniczym. Ryan White, który zmarł na AIDS ale przedtem zainspirował kraj. Jean-Bertrand Aristide politykujący, odważny ekskomunikowany duchowny.

Kapłani lubią także stroić sobie żarty, jednak nawet w takim momencie są gotowi szybko skierować rozmowę na poważniejsze tematy, które zgodnie z ich opinią, są bardzo ważne i potrzebne ich rozmówcom. Entuzjastycznych kapłanów uszczęśliwia, gdy mogą przez dłuższy czas rozwodzić się nad tym, jak ludzie powinni wykorzystywać swoje życie.

Kapłani, którzy mogą znaleźć natchnienie nawet w trudnych sytuacjach, nie potrafią łatwo zrozumieć innych, tracących czas i życie bez własnej motywacji. Ponieważ oni zawsze mają natchnienie, dodają odwagi innym w dążeniu do takiego samego celu.

Rolą Kapłana najtrudniej manipulować. Jej naturalną tendencją to bycie brzęczącym jak pszczoła, spierającym się, ruchliwym, przesadnym i żywotnym. To właśnie, wraz z przemożną chęcią usprawniania życia innych, często doprowadza do braku przemyśleń ze strony Kapłanów i zbytniego zaskakiwania. Ich uwagi, tak jak i ich schematy i strategie, mogą robić wrażenie nierozważnych, nierozsądnych.

Wszystkie role wzniesione – czyli Mędrcy, Królowie i Kapłani – mają skłonność do pracy w grupach. Role te są specjalistami w nawiązaniu kontaktów z ludźmi, z większymi grupami i wolą pracować w ten sposób przynajmniej przez pewien okres, niż kontynuować działanie w pojedynkę. Kapłani mogą wzmacniać tę predyspozycję i bardziej skłaniać się do niesienia transparentów i rozgłosu, niż do stosunków osobisto-prywatnych. Mogą wgłębić się w wiele projektów z intensywnością, która może razić inne role, a im może też dać poczucie czegoś irytującego, ale nie tak szybko, jak to bywa u innych ról. Kapłanów często pociągają zawody kapłana czy terapeuty działającego z głębokim współczuciem. Są wspaniałymi uzdrawiaczami tak na poziomie fizycznym, jak i psychicznym. Kapłani oddani są służbie o specyficznym zabarwieniu i duchowym wydźwięku.

Carl Jung, Richard Bach, Louise B. Hay, Sanaya Roman, Catherine Ponder, Brugh Joy, John Robbins, Shakti Gawain, Dick Sutphen, Elizabeth Clair Prophet, Jim Bakker, Billy Graham, Jerry Falwell i czcigodny Sun Myung Moon to przykłady ludzi wykonujących pracę Kapłanów.

Kapłani lubią być wszędzie tam, gdzie mogą wpływać i inspirować innych do wielkich wizji, dlatego znajdujemy ich często między politykami. Pat Robertson, Tom Hayden, Jesse Jackson, Malcohn X, Napoleon, Adolf Hitler, Ayatollah Khomeini i Moamar Khadafy to Kapłani formatu politycznego. Należy do nich również Patricia Schroeder, która nie mogła ukryć łez gdy wycofała się z kampani wyborczej, oraz Nancy Reagan („Po prostu powiedz nie!”).

Kapłanów można też spotkać między aktorami, jak np.: Linda Evans, Debra Vinger, Ally Sheedy, Jessica Lange, Cybill Shepherd i Lily Tomlin. Trudno jest nie zauważyć ich wartości inspiracyjnych. Muzycy tacy jak: Thomas Dolby, Bob Dylan, George Harrison, Barbara Streisand, Prince i Stevie Wonder, dopełniają obraz. A oto inni Kapłani, których ranga z inspirujących, przemieniła się w fanatyzujących: Tomasz z Akwinu, Joanna d’Arc, księżniczka Diana, Ayn Rand, Charles Manson (zabójca żony Polań-skiego), Allen Ginsberg, Coretta Scott King, John Lilly i Gloria Steinem. Za żarliwe współczucie dla kryminalistów Rose Bird zapłaciła utratą pracy jako Sędzia Najwyższego Trybunału w Kaliforni.

Wojownik

Bardzo stała, solidna i twarda rola, biorąc pod uwagę skalę częstotliwości wibracji – stoi w opozycji do żywotnego Kapłana. Wojownicy są powolni i stali, wytrwali w osiąganiu swych celów i zamierzeń; zwykle mają jasno wytyczone plany i przedsięwzięcia, jakie mają wykonać. Zdeterminowani w działaniu, wspaniali w strategii i taktyce, Wojownicy skupieni są na wykonywaniu, i jeszcze raz wykonywaniu, do tego stopnia, że może zabraknąć im zdolności do zobaczenia wszystkiego, co nie jest związane z wykonywaniem. Trwa to do czasu gdy osiągną poziom Duszy Starej.

Jest to rola najbardziej fizyczna, szukająca ludzi o silnych ciałach i żyjących pięcioma zmysłami. Na planie fizycznym są szczęśliwi, szukają seksu, dobrego jedzenia, sportu i sukcesu. Często zużywają więcej inkarnacji niż pozostałe role i wymagają więcej czasu na ukończenie cyklu. W przeciwieństwie do Kapłanów nie widzą potrzeby pośpiechu.

Wojownicy są tymi, którzy tworzą struktury socjalne, instytucje, porządek oraz cywilizację i przestrzeń dla Rzemieślników, aby ci mogli tworzyć kulturę. To oni tworzą systemy bankowe, szkolne, służbę zdrowia i dobrobyt; narzucają wszystkie związane z tym prawa.

Wojownicy lubią niezależność i potrzebują odczucia, że wygrywają swe walki. Nie ujrzymy ich więc rozkoszujących się dobrobytem, który sami z taką uwagą stworzyli, nawet jeśli im się to należy. Wolą sami zarobić swoje pieniądze niż wygrywać na loterii. Zdobywanie pieniędzy w jakikolwiek inny sposób wywołuje w nich konflikt z własnymi zasadami, które noszą głęboko w sobie.

We wczesnych inkarnacjach jako żołnierze, wykazują więcej zainteresowania fizyczną walką i życiem pełnym piekła i gwałtu. Wolą być złodziejami, piratami, zdobywcami innych plemion, członkami gangów itp. Tworzą wszelkie dramatyczne sytuacje tylko po to, aby zdobyć doświadczenie. Nie oznacza to, że reszta z nas nie robi takich rzeczy ale jedynie, że pociąg do tego typu zachowań u Wojowników jest o wiele większy i silniejszy.

Od połowy poziomu Dziecięcego do połowy poziomu Dojrzałego, Wojownicy najczęściej kierują się do służby policyjnej, wojskowej, FBI i CIA, do Pentagonu, szkół sportowych oraz zawodowych drużyn piłki nożnej, wielkich organizacji używających pięknych strojów do walki, albo do polityki. W zawodach tych wykazują niewiarygodne zdolności organizacyjne, to jest swoje predyspozycje.

Wojownicy to ludzie ogromnie praktyczni, mniej przywiązujący wagę do estetyki. Jeśli wielki pies, który jest ich własnością, spowoduje zniszczenia w czyimś ogrodzie, nie rozumieją ogromnego niezadowolenia z tego powodu. Oni bowiem już dawno pokryli całe swoje podwórze cementem, aby było pożyteczne i trudne do zniszczenia. Gdy Wojownicy zdobywają materialne powodzenie, każdy dom i jego zawartość stają się prozaicznie jednakowe. W stylu i kolorze. Zamiast estetyki – wydajność, zamiast kameralnej kafejki – bary MacDonalda. Oto wpływy Wojowników.

Uzyskanie wysokich odznaczeń i orderów jest prawdopodobnie łatwiejsze dla Wojownika niż dla innych ról. Z naturalną łatwością myślą bowiem o organizacji wydajności, doskonale wyczuwają granice do której można doprowadzić daną sprawę. Dlatego właśnie Wojownicy kończą Wyższą Szkołę Biznesu w Harvardzie w procencie o wiele wyższym, aniżeli można by się spodziewać biorąc pod uwagę ich ilość występującą w całej populacji. Popularny wśród Wojowników jest również zawód lekarza.

U Wojowników na późnym etapie Duszy Dziecka zaczyna się okres wychodzenia z chaosu dzięki pojmowaniu struktur społecznych i dbaniu o ludzi. Wiele Młodych Dusz Wojowników wykonuje zawód lekarza używając go jako metody spłacania karmy w jaką weszli na polu walki.

Wojownicy zazwyczaj tworzą dobry okres swoimi inkarnacjami na poziomie Duszy Noworodka, Dziecka i Młodej. Ich chęć do twardej pracy i otwartego manipulowania sytuacjami powoduje, że życie płynie w ich kierunku. Jednak przejście do Dojrzałego wieku Duszy i do jej specyficznego postrzegania, zetkniecie się z uczuciami własnymi, jak i ich bliskich, jest dla tej roli bardzo trudne, ponieważ Wojownicy lubią wszystko kontrolować. Wszelkie niejasne uczucia czy spazmatyczne emocje nie są właściwe dla nastroju Wojownika, toteż unikają oni poziomu Dojrzałości. Podobnie do byłego premiera Izraela – Shamira, człapią wchodząc w siódmy etap Duszy Młodej i uparcie odsuwają od siebie dostrzeganie i odczuwanie ludzkich uczuć.

Ich opóźnione wejście w poziom Duszy Dojrzałej może być chwilą, w której Wojownicy załamują się, John Hinckley jest właśnie krańcowym przykładem tego zjawiska. Zaczął on pierwszy etap na poziomie Duszy Dojrzalej. Jako chłopak zdusił w sobie tyle emocji, że cofnął się i jego umysł został niewłaściwie pobudzony czyniąc z niego psychopatę.

W późniejszych inkarnacjach Wojownicy, którzy często jeżą się na innych nawet wtedy gdy odpoczywają, mają tendencję do zadawania gwałtu i wybuchowości. Otwarci, odważni i brutalni, walczący prosto z mostu, Wojownicy nie uzyskują łatwego kontaktu z ludźmi z powodu braku delikatności. Mogą stosować przymus w stosunku do innych i czuć się tym sfrustrowani – jest to działanie z negatywnego bieguna tej roli. Kompromis i „daję, ty mi daj” nie należą do ich mocnych stron, nie potrafią robić tego dobrze. Wojownicy nie umieją nawet dobrze kłamać. Mając takie cechy, zasady i defekty, Wojownicy, jeśli chcą działać dobrze, muszą być uczciwi.

Wojownicy mogą być z gruba ciosani, ordynarni i wojowniczy, ograniczeni, „w gorącej wodzie kąpani” i pamiętliwi, ale mogą też być produktywni, ochraniający, bardzo realistyczni, godni zaufania, praktyczni i dobrymi rodzicami.

Przeciętnie w Stanach Zjednoczonych mamy 30 procent Wojowników (20 procent na świecie) z których ostatnio trzy czwarte to kobiety. Rola ta popycha kobiety do opanowania nowych dziedzin, gdzie ważne jest współzawodnictwo, którym niejedna może zadziwić. Rola ta pomaga w zaakceptowaniu kobiet silnych i zorganizowanych w społeczeństwie oraz w organizacjach w takim samym stopniu, w jakim świat ma zaakceptować wrażliwych, emocjonalnych męskich Rzemieślników.

Geraldine Ferraro jest Wojownikiem walczącym o miejsce dla kobiet w polityce, Mary Kay Ash zbudowała kosmetyczne imperium, Simone de Beauvoir i Betty Friedan stworzyły podwaliny ruchu feministycznego. Christie Hefner pchnęła przedsiębiorstwo Playboy w takim stopniu, że wyciągnęła je nawet z zadłużenia, a księżniczka Stephanie szokuje swym wyglądem „męsko-pankowym” i tatuażem.

Wojownicy wydają się być nieodpowiednią stroną w małżeństwie z Mędrcami oglądającymi programy i wiadomości telewizyjne. Joan Rivers jest Wojownikiem tak, jak i June Wagner, która pisze dla Lily Tomlin, Susan Seidelman reżyserowała „Rozpaczliwie szukając Zuzanny”, Jane Brody, nadaje rozgłos mocnym ćwiczeniom gimnastycznym i prawidłowemu odżywianiu. Kobiety o rolach Wojowników znaleźć można wszędzie i zobaczyć jak zmieniają wszystko co mogą. Mają swój udział i reprezentację w sporcie na olimpiadach i na szczycie Mount Everest.

Generał Patton, L. Ron Hubbard, Clint Eastwood, Nonnan Schwarzkoph, Alexander Haig, H.Ross Perot, Grace Jones i Golda Meier są Wojownikami. Jest to oczywiste, bo wystarczy tylko zaobserwować ich pewność i chęć zastosowania decydującego uderzenia. Ralph Nader, Jane Fonda, Barry Goldwater włącznie z Oliverem Northem są widoczni dzięki wartościom, które przypisują swoim zasadom, zdolnościom organizacyjnym, oraz dzięki determinacji w zadawaniu decydującego uderzenia.

Wojownicy lubią gwałtowną, surową walkę. Na arenie światowej wznoszą się na szczyty polityki jako liderzy, wybrani lub nie. Przykładem jest Winston Churchill, George Wallace, Józef Stalin, Nikita Chruszczow, Ferdinand Marcos i Violeta Chamorro oraz większość przywódców wojskowych jak: Augusto Pinochet z Chile, indonezyjski prezydent Suharto, Fidel Castro i Manuel Noriega, którzy rządzą krajami trzeciego świata.

W USA jest mniej Wojowników na scenie politycznej, ponieważ środki przekazu i informacji wymagają obecnie od mężów stanu subtelnej dyplomacji i wyważonych poglądów. Richard Gephardt był jedynym Wojownikiem, który próbował startować na stanowisko prezydenta w 1988 roku. Strzelający przed siebie Eisenhower był ostatnim prezydentem – Wojownikiem w Stanach Zjednoczonych, a było to w początkach lat pięćdziesiątych.

Wojownicy wyłaniają również duchowych nauczycieli. Sikh – Yogin Bhajan jest pełnym mocy Starym Wojownikiem. Organizator buddyzmu – Ken Keyes (myślący Wojownik) – krok po kroku wprowadzał zajętych Amerykanów w tajniki życia duchowego w swojej książce „Podręcznik do wyższej świadomości”, z kolei Sun Bear nauczał w publikacjach między innymi „W uprzejmości jest wielka siła”, „Moc i władza może być czymś bardzo spokojnym”.

Mohammed Ali i Mike Tyson są przykładem sportowców o ciałach mocnych Wojowników. Niektórzy Wojownicy zostają też aktorami, jak: Rock Hudson, Sylvester Stallone, Robert Mitchum, Clint Eastwood, Tom Selleck, Mr. „T”, Charlton Heston czy Robert Redford, są znani bardziej jako „atrakcyjni idole”, niż wielcy aktorzy.

Wojownicy – aktorki na przykład: Jean Harlow, Mae West lub Joan Collins – są często bardziej znane z powodu ich egzaltowanej kobiecości (seksu), niż wartości aktorskich, chociaż Wojownik – Jane Fonda zdobyła uznanie tak w jednym, jak i w drugim. Lauren Bacall i Bette Davis były znanymi Wojownikami o głębokim głosie i szerokich barkach. Nieujarzmiona i zdecydowana Grace Jones żyje i oddycha wojowniczością. Centralą pełną energii można nazwać Mary Lou Retton, która też na swój sposób jest „atrakcyjnym idolem”, przykładem pracującego Wojownika.

Ernest Hemingway i Gertruda Stein to wspaniałe przykłady niekwiecistego stylu pisania Wojownika. Georgia O’Keefe może malować kwiaty, ale to co ją identyfikuje, to jej styl.

Richard Wagner był Wojownikiem, który oddał się muzyce i wprowadził do oper wiele scen batalistycznych. Jim Morrison, Tina Turner i Rod Stewart, jak większość muzyków rockowych, to także Wojownicy.

Król

Króla interesuje poszukiwanie mistrzostwa w każdej sytuacji. Próba zdobycia zdolności nauczenia się szybko czegokolwiek i stanie się ekspertem w każdej dziedzinie – oto jego cechy. Jest to rola trudna, wymagająca wytrwałości, samokierowania. W naszej populacji Królowie nie przekraczają jednego do dwóch procent. W związku z tym jest mało modelowych postaci, które można by porównać aby uwidocznić ich odmienność. Oni sami powiedzą wam, że ich tron łatwo zmienia się w parzące krzesło.

Królowie, gdy są fizycznym dzieckiem, bywają często sfrustrowani z powodu dążenia do mistrzostwa i mogą stać się dziećmi – tyranami (w biegunie negatywnym). Zadręczają otoczenie bo nie udaje im się coś, co zamierzali wykonać. Chcą być kompetentnymi profesjonalistami we wszystkim co robią czy to będzie sznurowanie butów, walka o dobre stopnie w szkole lub sukces w grach sportowych. Nie ustaną pokąd nie opanują tego, czego chcą w danej chwili się nauczyć.

Tak jak nie każdy Rzemieślnik jest artystą, tak nie każdy Król posiada imperium. Królowie mają jednak łatwość wzbudzania respektu. Lubią smukłe władcze ciała, najczęściej męskie, a ich prezencja bez wysiłku przyciąga uwagę. Lęk ich nie męczy, znają swą wartość i miejsce. Wiedzą, że są Królami.

Chociaż mają inklinację do posiadania dużego ego i do arogancji, które to cechy są częścią ich autokarmy, emanują też miłą życzliwością, a jako liderzy łatwo przyciągają do siebie innych. W przeciwieństwie do wąskich zainteresowań Wojowników, Królowie łatwo dostrzegają cały obraz, toteż ludzie instynktownie dowierzają ich poradom. Dotąd wielu Królów w USA oraz duży procent innych wzniesionych ról – Mędrców i Kapłanów, rodzi się w rodzinach rasowych mniejszości narodowych. Chodzi o pomoc „by sprawy ruszyły”, a mniejszości owe stały się bardziej zrównoważone rasowo i ekonomicznie. W większości sprawiedliwi i szanowani, Królowie wznoszą się łatwo i szybko, nawet w młodym wieku fizycznym, stając się menażerami, przedstawicielami autorytetów czy to w restauracji wypiekającej pizze czy w magazynie, jako szefowie organizacji, głowy państw, sędziowie lub politycy. Najlepsze, najidealniejsze zajęcie dla Króla to: „Osoba potrzebna do tego, by uchwycić cały obraz i następnie prawidłowo rozdzielić robotę między pracowników, kontrolująca wszystko bez pomijania detali – odpowiedzialna za łagodny tok pracy”.

Królowie mają wygląd bardziej dostojny i subtelny od Wojowników i często prezentują dystyngowaną postawę co rzuca się w oczy. Wewnątrz wiedzą, że są Królami. Mogą to maskować, ale wewnętrznie odczuwają, że w swoim świecie są najważniejszym autorytetem.

Można to zauważyć u Madonny lub Katherine Herpburn. Charyzmatyczne i władcze, żadna z nich nie jest kobietą przeciętną.

Istność Michaela składa się głównie z Wojowników i Królów nadających Jej praktyczny i wysoce zorganizowany „posmak” tak jak i silne mistrzostwo. Dobór odpowiednich ludzi do pracy może też być mocną stroną ich działania, co można zauważyć obserwując jak wielu pojawiło się ostatnio i pracuje przekazując nauki Michaela.

Najlepszymi przykładami królewskości w Stanach Zjednoczonych są: John i Jacqueline Kennedy, oboje w roli Króla. Magnaci: Arystoteles Onassis, William Randolph Hearst i J.Paul Getty są także Królami. Eks dyrektor CIA – William Casey – był Królem, który wykorzystał typową dla siebie pracę tj. kierowanie potężną organizacją. Wiele ogromnych instytucji włącznie z Safewaj, ARCO i CBS, to dzieła Królów.

C. Everett Koop – chirurg, autor zasad królewsko-magicznych zdrowia publicznego, dał ludziom wiele do myślenia na temat ich organizmu, odżywiania, nałogów. Przekazał lekarzom przepisy i zalecenia odnośnie diety i jej wpływu na zdrowie.

Jakże królewscy są: Otto Preminger, Orson Wells, Alec Guinness, Sean Connery, John Forsythe i Diahann Carroll, którzy królują na scenie Hollywood. Albo John Muir, Aleksander Wielki, Haile Selassie, książę Michael z Grecji, Rama, duchowy nauczyciel z południowej Kaliforni, oraz Betty Bethards psychiczny i duchowy nauczyciel z Północnej Kaliforni.

Erudyta

Ich pracą jest notowanie, zapisywanie wszystkiego co istnieje i wnoszenie tego do swej istoty, aby w końcu przekazać wszystko do Kroniki Akasha (Kronika Akasha przechowuje wszystkie doświadczenia jakie miały miejsce we wszechświecie. Podobnie jak plan astralny dotyczy emocji, Kronika Akasha jest planem przyswajania egzystencji).

Wewnętrzny przymus przyswajania wiedzy i ciekawość Erudyty jest jego siłą napędową, cała informacja ukierunkowana na detale ma również ważne dla niego znaczenie. Potrzeba czasu na zobaczenie jak ten wszechświat pracuje w najdrobniejszych nawet fragmentach, czyni go rolą najpowolniejszą w kończeniu gry na ziemi.

Erudytów jest między nami około 15 procent. Niełatwi do odróżnienia chyba, że są naturalnie bezstronni i mają szerokie czoła pełne myśli, które są ich przewodnikiem, a ponieważ wszystko chłoną, wokół nich panuje spokój. Pożerają wiedzę, gdziekolwiek by nie byli, bez przeszkadzania innym, chociaż oczy prawie wyłażą im z orbit, gdy napotkają coś bardzo interesującego

Przeważnie nie należą do otwarcie ekspresyjnych i sprawiają wrażenie ludzi z rezerwą lub takich, którzy są tylko obserwatorami życia. Spojrzenie ich nie jest demonstracyjne, raczej miękkie i obiektywne w uczuciach. Ubiór nie ekstrawagancki ani zbyt elegancki, wolą być niezauważeni tak w światłach reflektorów, jak i w niepohamowanej złości. Niełatwo wyrażają uczucia, ale chętnie dają odpowiedź, gdy się ich o coś zapyta. Erudyci mogą być tak nieruchliwi i nieaktrakcyjni, że sprawiają wrażenie ludzi znudzonych. Mimo swej neutralności, mają specyficzny charakter. Studiami czy pracą obejmują szerszą płaszczyznę niż inni. Erudyci mogą nas szokować tym, w jak wielu sprawach są zagłębieni. Co powiecie np. o kobiecie, która w powszednie dni jest projektantem urbanistycznym, a w dni wolne od pracy wróży profesjonalnie z kart, stawia tarota, poważnie studiuje astrologię i hoduje szynszyle ale nie na futro? Albo o mężczyźnie, który jest maklerem, równocześnie przeprowadzającym z ludźmi sesje powrotu do minionych inkarnacji, a oprócz tego jest świetnym flecistą i amatorem botanikiem?

Możemy obserwować Służących, którzy chcą dawać, Mędrców działających, Rzemieślników twórczych lub rozmarzonych i żyjących w chmurach, Kapłanów kombinujących jak tu kogoś przekonać, Wojowników i Królów zajętych pracą i kierowaniem nią, a Erudytów zamyślonych i kiwających głowami w momencie pożerania jakiegoś fragmentu informacji. Zdarza się także zobaczyć Erudytę ryzykującego w celu zdobycia nowej wiedzy. Może on wykonać skok, nawet bez spadochronu, aby wylądować tam, gdzie jest ta nowa wiedza.

Nien Cheng w swojej książce, która stała się bestsellerem – „Życie i śmierć w Szanghaju” przyznała, że gdy zamknęli ją w więzieniu wybrała „perwersyjny sposób”. Taka była podniecona możliwością poznania komunizmu z innego punktu widzenia, że zaczęła uczyć się go z pierwszej ręki i chwilami zapomniała nawet w jak niebezpieczną sytuację się pcha. Jerry Brown, były gubernator Kaliforni, który ma ciągle polityczne aspiracje, zaryzykował swą karierę realizując duchowe poszukiwania, co doprowadziło go do studiowania Zenu w klasztorze w Kyoto oraz uczestniczenia w służbie innym wraz z Matką Teresą w Kalkucie.

Joan Quigley – astrolog Nancy Reagan – jest wspaniałym przykładem Duszy Młodej z rolą Erudyty, ryzykujący wiele dla zdobycia wiedzy.

Młode Dusze prawie zawsze wolą nie wychodzić poza obręb tego co typowe dla ich postaw a dotyczące ich aktualnego zawodu czy pracy. Myśl, że mogą być wyśmiane lub zdeprecjonowane z powodu tak dziwnego zawodu, jak astrologia, może być dla nich niesłychanie kłopotliwa. Zdobywanie pożądanej wiedzy pozostawiają więc Erudytom, którzy potrafią się tak zafascynować tematem, że czasem ryzykują swą reputację.

Ze względu na to, że Erudyta może widzieć problem pod różnym kątem widzenia – obiektywnie i właściwie, jego wiedza jest szanowana przez ludzi. Ufają mu wiedząc, że udzielona informacja jest dokładnie sprawdzona i przemyślana.

Erudyta to rola mocna, stała, wsparta nogami o ziemię. Kiedy Erudyci są w pobliżu, ich obecność pozwala innym rolom łatwiej porozumieć się między sobą. Obiektywne widzenie wszystkich stron danego zagadnienia tub zdarzenia ułatwia Erudytom neutralną reakcję na sytuację, która mogłaby wnieść wiele destrukcyjnych emocji pozostałym stronom. Podobnie do telewizyjnego sędziego Wapnera – Erudyci są kołem ze szprychami dla całej ludzkości, będąc równocześnie wspaniałymi mediatorami i doradcami w trudnych sytuacjach.

Jak już powiedziano, Erudyci ukierunkowani są na gromadzenie wiedzy, ale nie zawsze w celu przekazania jej lub upowszechniania. Kumulują informację w ich z natury mocnych ciałach. Niektórzy z nich radośnie studiują każdą możliwą fazę rozwoju zwykłego owada lub jakieś jedno przeciętne wydarzenie historyczne i poświęcają na to całą inkarnację. Mogą zajmować się Filozofią, nauką czy historią, czują się szczęśliwi na studiach, gdzie mają lepszy dostęp do informacji.

Erudytów możemy znaleźć gdziekolwiek, studiujących cokolwiek i niekoniecznie z nosem tkwiącym w książce. Margaret Mead, admirał Perry i Carlos Castaneda byli trzema Erudytami przeżywającymi wielkie przygody, gdy gromadzili swą nową wiedzę. Kiedy Erudyta szuka przygód oznacza to, że wyłazi wprost ze skóry aby nauczyć się czegoś więcej – „Co jest za tym następnym wzgórzem?”, „Co by się stało gdybym przypiął sobie skrzydła i skoczył?”.

Obserwator, pojmujący, integrujący i logiczny – oto cechy Erudyty działającego w biegunie pozytywnym. Erudyta tkwiący w biegunie negatywnym może być zbytnio teoretyzujący i intelektualizujący, splatający niekończące się możliwości swego mózgu. Erudyta jest tak umiarkowany w swym zewnętrzu, że ludzie mogą w ogóle nie zwrócić na niego uwagi ani na to co on mówi a jeszcze w dodatku, gdy działa z bieguna negatywnego. Może być wtedy odosobniony i pokryty kurzem niczym eksponat muzealny. Bernard Goetz posiada kilka takich hermetycznych właściwości Erudyty.

Erudyci, którzy zajmują się polityką, często są znani z historii. George Washington był nim w całej okazałości, jak i Richard Nixon – niby mimochodem wychodząc z samolotu, którym przybył do Chin – wszedł do historii. Prezydent Chairman Mao5 King Fahd, Margaret Thatcher, Daniel Ortega, Adlai Stevenson, Teddy Kennedy i P. W. Botha to inni politycy w roli Erudytów. Jeszcze nie zostało wyjaśnione jak historia oceni Erudytów typu: Lloyd Bentsen, George Bush i Michael Dukakis, ale ich działanie miało więcej sensu, niż mdłego i niedojrzałego Mędrca – Dan Quayle, który zapewniał, że Holokaustu w tym wieku nie było.

Istnieją dziś legalne grupy kobiet Erudytów, które ośmieliły się rzucić wyzwanie obecnemu stanowi rzeczy, dążąc do wykorzenienia braku równości płci, który w ich odczuciu, jest nieodłączny dla typowego prawnego sposobu myślenia Zachodu. Kobiety te są pionierkami projektu ustawy dotyczącej nadużyć seksualnych w miejscach pracy, jako pogwałcenia praw obywatelskich. To one przyśpieszyły wejście w życie ustawy, która zabrania prowadzenia spraw o gwałt i nadużycia seksualne przy drzwiach otwartych, nie chroniąc w ten sposób oskarżonego, co było obelgą dla sponiewieranych, znieważonych i zgwałconych kobiet. Rozszerzyły również zasady dotyczące prawa do samoobrony kobiet, które wspomagają nieszczęśliwe ofiary oskarżone o zamordowanie swojego towarzysza, zmuszającego je do współżycia wbrew ich woli, zniewalającego je i nadużywającego swych sił fizycznych. Niektóre z nich naciskają na zmianę debat dotyczących pornografii, aby nie nazywano tego sprośnością czy nieprzyzwoitością lecz seksualną dyskryminacją. Pornografia może być bowiem wykorzystywana do szantażu, uzależnienia i podporządkowywania kobiet.

Przytłaczająca większość tych kobiet-adwokatów to Eurydyci – rola, która ma bolesną właściwość prześledzenia wszystkich aspektów prawa i wypracowania bardzo wyważonych argumentów, króre mogłyby zmienić daną sytuację.

Znanym przykładem Erudyty był Heraklit, który stwierdził, że nie można kąpać się dwa razy w tej samej rzeczce oraz Galileusz mówiący o tym, że przedmioty spadające na ziemię podlegają prawu ciążenia.

Lider Mormonów – Joseph Smith, poeta Stephen Spender, cudowne dziecko – Steven Jobs, autor i echotaktyk Edward Abbey oraz mitolog Joseph Campbell to również Erudyci. W muzyce Erudyci to: Beethoven, Aron Copland, Paul Simon i David Byrne. Pan Rogers z telewizyjnego programu „Jak myślisz, co mogłoby się zdarzyć gdybyśmy …?” jest Erudytą tak, jak i bardzo ekscentryczny Pee Wee Herman. James Randi to inny ekscentryk, który reprezentuje przedostatnią inkarnację z postawą sceptyka w tym życiu.

Piłkarz William „Lodówka” Perry posiada predyspozycje i mocne ciało Erudyty. Niezwykle lojalny Anatolij Szarański jest Erudytą, który w 1987 roku „wypłynął” po dziewięciu latach „studiów” w kułagu. Ouspienski był też Erudytą, który skrzętnie chronił i przekazywał wykłady Gurdżijewa następnym pokoleniom.